ប្រវត្តិក្រឡាផ្ទុក

លោក Leonardo Da Vinci បានប្រើទីតាំងនៃទម្ងន់ទប់ដែលបានក្រិតតាមខ្នាតនៅលើដងថ្លឹងមេកានិចមួយ ដើម្បីធ្វើឱ្យមានតុល្យភាព និងកំណត់ទម្ងន់ដែលមិនស្គាល់។ ការប្រែប្រួលនៃការរចនារបស់គាត់បានប្រើដងថ្លឹងច្រើន ដែលនីមួយៗមានប្រវែងខុសៗគ្នា និងមានតុល្យភាពជាមួយនឹងទម្ងន់ស្តង់ដារតែមួយ។ មុនពេលក្រឡាបន្ទុករង្វាស់សំពាធធារាសាស្ត្រ និងអេឡិចត្រូនិចជំនួសដងថ្លឹងមេកានិចសម្រាប់កម្មវិធីថ្លឹងទម្ងន់ឧស្សាហកម្ម ជញ្ជីងដងថ្លឹងមេកានិចទាំងនេះត្រូវបានគេប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយ។ ពួកវាត្រូវបានប្រើដើម្បីថ្លឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងចាប់ពីគ្រាប់រហូតដល់រថភ្លើង ហើយបានធ្វើដូច្នេះបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ និងអាចទុកចិត្តបាន ដរាបណាពួកវាត្រូវបានក្រិតតាមខ្នាត និងថែទាំឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ពួកវាពាក់ព័ន្ធនឹងការប្រើប្រាស់យន្តការធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពទម្ងន់ ឬការរកឃើញកម្លាំងដែលបង្កើតឡើងដោយដងថ្លឹងមេកានិច។ ឧបករណ៍ចាប់សញ្ញាកម្លាំងរង្វាស់មុនសំពាធដំបូងបំផុតរួមមានការរចនាធារាសាស្ត្រ និងខ្យល់។

នៅឆ្នាំ 1843 រូបវិទូជនជាតិអង់គ្លេស Charles Wheatstone បានបង្កើតសៀគ្វីស្ពានមួយដែលអាចវាស់ស្ទង់ភាពធន់នៃអគ្គិសនី។ សៀគ្វីស្ពាន Wheatstone គឺល្អសម្រាប់វាស់ស្ទង់ការផ្លាស់ប្តូរភាពធន់ដែលកើតឡើងនៅក្នុងរង្វាស់សំពាធ។ ទោះបីជារង្វាស់សំពាធខ្សែរធន់ទ្រាំដំបូងត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1940 ក៏ដោយ វាមិនមែនរហូតដល់អេឡិចត្រូនិចទំនើបៗបានរីកចម្រើនទេ ទើបបច្ចេកវិទ្យាថ្មីនេះក្លាយជាអាចធ្វើទៅបានទាំងផ្នែកបច្ចេកទេស និងសេដ្ឋកិច្ច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក រង្វាស់សំពាធបានរីកសាយភាយទាំងជាសមាសធាតុមាត្រដ្ឋានមេកានិច និងនៅក្នុងក្រឡាផ្ទុកដាច់ដោយឡែក។ សព្វថ្ងៃនេះ លើកលែងតែមន្ទីរពិសោធន៍មួយចំនួនដែលនៅតែប្រើប្រាស់តុល្យភាពមេកានិចដែលមានភាពជាក់លាក់ ក្រឡាផ្ទុករង្វាស់សំពាធគ្របដណ្តប់ឧស្សាហកម្មថ្លឹងទម្ងន់។ ក្រឡាផ្ទុកខ្យល់ជួនកាលត្រូវបានប្រើនៅកន្លែងដែលសុវត្ថិភាព និងអនាម័យខាងក្នុងត្រូវបានចង់បាន ហើយក្រឡាផ្ទុកធារាសាស្ត្រត្រូវបានពិចារណានៅទីតាំងដាច់ស្រយាល ព្រោះវាមិនត្រូវការការផ្គត់ផ្គង់ថាមពល។ ក្រឡាផ្ទុករង្វាស់សំពាធផ្តល់នូវភាពត្រឹមត្រូវពីក្នុងរង្វង់ 0.03% ដល់ 0.25% នៃមាត្រដ្ឋានពេញ ហើយសមរម្យសម្រាប់កម្មវិធីឧស្សាហកម្មស្ទើរតែទាំងអស់។